Yeniden o kaygısız günlerde olduğum ‘ben’ olmak istiyorum.
Hayattan keyif aldığım, kahkahalarla güldüğüm o günlerdeki gibi. Geçmişe inanılmaz bir özlem duyuyorum ve bunun çok acı bir şey olduğunun da farkındayım. Kafamdaki bu düşünceler bazen beni boğuyor. Bu negatiflik ve çaresizmişçesine geçmişi düşleyip hiçbir şey yapmamak. Bunları düşünmek için henüz gencim diyorum bazen.
Allak bullak oluyorum. Bir yanım hayatımı yoluna koymak isterken diğer yanımın ayağa kalkacak mecali bile yok. Bir yanım anlayışlı, sırtımı sıvazlıyor zaman zaman, diğer yanımsa acımasız bir eleştirmen ve hiçbir şeyi hak etmediğimi düşünüyor.
İçimdeki bu savaştan yoruldum. Zaman geçip giderken ilerde bu anlar için pişmanlık duymayacağım bir hayat yaşayamıyor oluşumun huzursuzluğuyla cebelleşiyorum.
Düşgezgini 